NETFLIX ― SERIAL ORYGINALNY
Chodź. Zdejmę ci kajdanki.
- Usiądź. - Gdzie jesteśmy?
Huitzila, Meksyk.
- Co? - Tata wie, gdzie to. Już tu jedzie.
- Zabiją mnie. - Nie zabiją.
Bocinas się dziwnie zachowywał. Zabiją mnie.
Spójrz na mnie. Nie zabiją cię. Okej?
- Jestem tu. - Aha.
Wyjdziemy z tego, jasne?
Już prawie po wszystkim.
- Jasne? - Okej.
Cholera. Zostań tu. Nie ruszaj się stąd.
O mój Boże.
Okej.
- Santito. - A masz.
Nie chrzań!
Dla kogo pracujesz? Mów, albo zginiesz, fiucie.
- Mów. - Kazali was przyjąć, to wszystko.
Tak? Dlaczego nie działają nam komórki?
- Czemu? - Wczoraj w nocy była burza.
Co mówiłaś?
- Ej. - Burza.
I przez nią nie ma sygnału?
Ale ja zadzwoniłem. Czemu?
Nawet przesłałem twoje zdjęcie. Nie jestem głupi.
- Spokojnie. - Jesteście glinami?
Jesteście glinami? Ruszaj się.
Ruszaj się, dziwko! Ruszaj!
- Spokojnie. - Już!
- Wszystko gra. - Na ziemię.
Hej! Santito!
Co jest grane? Kurwa.
- Mów do mnie. - Spokojnie.
Ta dwójka pracuje dla Morrisa albo to gliny.
Ten chujek wygląda jak ogrodnik?
Przyszedł, by pomóc.
Mówiłaś, że pracuje z tobą.
- Sama mówiłaś. - Uspokój się.
Co z tobą?
Co z wami? Nie rozumiecie?
Ogłupieliście? Wystawiono nas.
- Spokojnie. - Ej ty. Idź na tyły.
Mosco, ty do środka.
Przeszukaj wszystko.
A ty weź tę dwójkę.
- Zmuś ich do gadania. Nieważne jak. - Do góry.
- Do środka. - Idź.
Ruszaj się.
- Ruszaj dupę, ogrodniku. - Dalej.
- Idź. - Masz coś w dupie.
- Właśnie. - Dosyć.
- Muerto! - Tak, uspokoję go.
- Idź, fiucie. - Posłuchaj mnie, stary.
Jak będzie trzeba, będziemy strzelać. Ale to obłęd.
Już po tobie.
- Uspokój się. - Rzuć broń.
- Ja też? - Rzuć i na kolana.
- Co ja zrobiłem? - Zamknij oczy.
- Santito.
- A teraz się módl. - Wal się.
- Módl się, chuju. - Nie umiem.
Powtarzaj za mną. Ojcze nasz...
- Ojcze nasz... - któryś jest w niebie...
któryś jest w niebie...
Ty zasrańcu.
- Sukinsyn. - Co jest?
- Bałeś się? - Wal się.
Wystraszyłeś się.
- Spierdalaj. - To nie ogrodnik.
- Oszalałeś. - Mówię ci.
Proszę nas wypuścić.
Chcieliśmy tylko pomóc tacie.
Kiedy przyjedzie?
Gdy skończy zakupy.
Wejdzie tylnymi drzwiami, czy frontowymi?
- Są tu tylko jedne drzwi. - Nie udawaj głupiej.
Nie wierzę ci.
Wiecie, kim jestem.
Jestem po waszej stronie.
Jeszcze raz. Jesteście z Morrisem? Tak czy nie?
Świetnie.
Gdzie jest Morris?
- Gdzie Jack? - Dobra, Mendoza.
Jack nas wysłał.
Jesteście otoczeni.
Czemuście nie zaczekali?
Jedzie tu reszta bandy.
Nie dojadą tu.
Czemu nie mówiliście wcześniej?
Uwolnimy cię, Lázaro.
Ale musimy zabić Santito i jego ludzi.
- Mam cię dosyć. - Przestań.
Nie myślisz. Przerażasz mnie.
- Patrz, co zrobiłeś. - Spierdalaj.
- Co powiedzieli? - Nie znają Morrisa.
Zajmują się domem. Spokojnie.
- Naprawdę? - Tak.
Cholera. Postrzeliłem ogrodnika.
Kurwa mać!
- Cholera. - Kurwa.
Ja pierdolę.
Cumbias! Cumbias, idź po dziewczynę. Uciekamy.
Idź jej szukać.
Dalej. Wychodzimy stąd. Już.
Nie, nie!
Idziemy.
Nie dotykaj mnie. Puszczaj.
Idziemy, już.
Wal się! Nie dotykaj mnie!
- Chodź no tu. - Cumbias.
- Idziemy. - Cumbias. Wypuść ją.
- Nic ci nie grozi. - Ratunku.
Nic ci nie grozi.
Znasz ją?
Co ty sobie...?
Co jest, kurwa?
Chodź tu. Chodź. Nic ci nie grozi.
Chodź tu. Dobra. Tędy.
Chodźmy stąd.
A masz!
- To Santito! - Mosco!
Żryj to!
Właśnie tak! Oto Santito, chuje!
Co się dzieje?
Mendoza.
- Gdzie Linda? - Rzuć broń.
Gdzie jest Linda?
Strzał i gol.
Żryj to, suko. Co się stało?
Co się stało, dziwko?
Co jest grane? Zwiewamy stąd, biegiem.
Uciekamy stąd.
Mówiłem wam, chuje.
Wsiadaj, wsiadaj.
- Wsiadaj. - Do góry.
- Zbieramy się. - Góra.
- No już! - Spadamy stąd!
Dalej, fiucie! Do dechy!
- Jazda. - Jedziemy.
Gdzie się chowasz, chuju?
PRZEWÓZ
Tam są. Żryjcie to.
Ej! Nie opuszczaj mnie, Dentysto.
To tylko kulka.
Nie jest tak źle, chuju.
Trzymaj się.
Kurwa mać.
Zdradzili mnie.
- Kto im powiedział? - Nie wiem.
Nie wiesz, draniu?
Halo?
Dojechali.
Otwieraj bramę. Już.
Już, otwieraj, draniu.
- Dalej. - Tędy.
Co jest?
Co się stało? Co się stało, ćwoku?
Nie wiesz?
Podnieście go. Szybko.
Istny burdel. Napadli na nas.
Zasrańcy byli wszędzie.
Zabierz go do lekarza. Już!
- Wynocha stąd. - Chodź, stary.
Krzesło, Muerto. Krzesło.
Spokojnie, ziomku. Jesteśmy już w domu.
Nie martw się. To tylko mała kulka.
Spokojnie, Dentysto.
- Luzik, Dentysto. - Szefie...
Lázaro...
Co ty gadasz? Jesteś Dentysta.
Jestem Lázaro.
Nie jestem Dante. Jestem Lázaro.
Jesteś Dentystą.
- Lázaro. - Co ty pierdolisz?
Nie. Jesteś Dentysta.
- Chodź tu. - Chwila.
- Co się stało? - Nic.
- Mów, co się stało. - Tak.
- Nic. - Co się stało?
Mówiłem ci, ojcze chrzestny...
Zamknij się. Zadałem ci pytanie.
- Ja... - Zamknij się!
Musimy pogadać, patałachu.
Spokojnie.
Już.
Głęboki wdech.
Wydech.
Jeszcze raz.
Wydech.
Paskudna rana, ale nic ci nie jest.
W szpitali dobrze cię połatali.
Dam ci coś na ból i na infekcję.
Głupi jesteś, Sobaco.
Co tam? Co słychać, draniu?
O kurwa.
Niesamowite.
Myśleliśmy, że jesteś psem, ale nie.
Jesteś cholernym kotem. Masz siedem żyć. Kurwa.
Dziki kot.
Sobaco nie chce mi wierzyć.
- To brzmi jak film. - Powiedz mu.
- Co się stało? - Powiedz mu.
Kto? Kto?
Kto cię ocalił? Kto?
- Santito. - Santito jest zajebisty.
O tak. Co słychać, doktorku?
- No tak. - Wisisz mi przysługę.
Nie zapomnę o tym.
Zajebiście.
- Mówiłem. - Jedna tabletka co osiem godzin.
- Wiedziałem, że to pułapka. - Wszystkie.
Później cię zbadam.
A co z Cumbiasem?
No jasne. Cumbias.
Nie no. Straciliśmy Cumbiasa.
Ale wszystko się wyrównało.
Dobre wieści.
Zwolniło się miejsce w skrzydle. Co ty na to? Przeprowadzka.
Nie, zostanę na dziedzińcu.
Co jest? Odrzucasz nas?
Nie o to chodzi. Tam chcę robić interesy.
Idę się przebrać.
Santito.
Koniec wizyty.
Jasne.
Już idę. Pewnie.
Dalej. Kłusem.
Śliczny dzień.
Jak przejażdżka?
Skarbie, możesz wrócić do szkoły,
jak tylko będziesz gotowa.
Ale doceniam to, że spędzasz ze mną czas.
Co zrobiłeś, tato?
Jak to?
Czemu akurat porwali mnie,
a nie innego bogacza z Meksyku?
Nie wiem.
Ci ludzie nie mają honoru.
Jasne.
Czy tak wygląda ranny mężczyzna?
- Co tam? - Jak się czujesz?
Przeżyję.
Co przegapiłem?
Chele zginął.
Słyszałem. Tak mi przykro.
Jebany gringo.
Ale oni stracili szefa.
A co z tobą? Co ci się stało?
NIE ŻYJE PORFIRIO MENDOZA
- Co zrobiłeś? - Ej.
To stara gazeta.
Co tam, ziom?
Rysuję cholernego demona. Z rogami i w ogóle.
To...
Ej, to stara gazeta. Mówiłem ci przecież.
Wiesz co? Znajdę sobie inną kartkę.
Halo?
Dzień dobry.
- Mogę rozmawiać z Rosaurą? - Kto mówi?
Przyjaciel. To ważne.
Jestem jej córką.
- Jest pan dziennikarzem? - Nie.
Proszę...
Mówi Lázaro Mendoza.
Brat Porfiria.
Słyszałem, co się stało. Gdzie jest mój syn?
Lázaro, jak śmiesz dzwonić?
Zamordowano moją siostrę i twojego brata.
Wiemy, że to była wina Porfiria.
To on miał jakieś kłopoty.
Bardzo się martwimy o Pablito,
ale nie chcemy mieć z tobą nic wspólnego.
Czemu on mną gardzi?
Ratuję mu, kurwa, życie,
on wraca,
zapraszam go do naszego skrzydła, ale nie.
Woli swych koleżków z La Unión.
„Wolę tam pracować”. Dupek.
Ryzykowałeś dla niego życiem
i oczekujesz od niego innego traktowania.
- No raczej. - Jakiejś nagrody?
Jesteśmy kumplami.
Sekunda różnicy, jedna sekunda, i byłoby po nim.
Jak uważasz, jak powinien cię nagrodzić za to, co zrobiłeś?
Miłością.
Ale nie... nie pedalską miłością. Nie.
To mnie nie interesuje. Uważaj pan.
Rozumie mnie pan?
Robię, co mogę, by się czuł zajebiście, a on nie daje mi nic.
Nawet nie podziękuje. Nie okazuje mi uczuć. Nie...
Już mówiłeś, że masz wątpliwości związane z Dantem.
Ostatnio mówiłeś, że nigdy nie opowiada o swoim życiu.
Sam nie wiesz, czemu go lubisz.
Już rozumiem.
Masz przesrane.
W końcu rozumiem, fiucie.
Chcesz mi zrobić wodę z mózgu.
Chcesz, bym myślał, że to Dentysta jest zły, tak?
Tak, chuju?
To nie ja zacząłem.
To ty mówiłeś o zaufaniu i zdradzie.
Zdrada? Nie. Kto mówił o zdradzie?
Kto o tym mówił?
Nie wmawiaj mi takich rzeczy.
Chcesz, bym myślał, że Dentysta wystawił nas sędziemu Morrisowi.
A jeśli powiem, że tylko ty o tym wiedziałeś?
- Santito, masz paranoją. - Mam jaja z paranoją.
Moje jaja mają paranoję.
Jesteś debilem, chuju.
Coraz trudniej się ciebie leczy.
Sam wiesz najlepiej, że wszystko, co tu mówisz...
Nie możesz tu palić. To, co tu powiesz, zostaje tutaj.
To tajemnica lekarska.
- Odłóż to. - Głupi grubas.
Masz przesrane.
Słuchaj, Santito.
Nie ośmieliłbym się zdradzić ciebie ani twojego chrzestnego.
- Tak? - Wiesz o tym.
Nie, nie wiem.
Koniec wizyty.
Co się stało?
Wyglądasz poważnie. Żryj.
Debil.
Kurwa mać.
Co za dupek.
Przekażesz, że przyszliśmy?
- Oczywiście. - A ty?
- Świetnie. - Dobrze cię widzieć.
Przyszli doktor Villarreal i...
Przepraszam, jak się pan nazywa?
Proszę pana?
- Evaristo Galindo. - Evaristo Galindo.
Proszę wejść.
Wejdźcie. Tak mi miło.
- Proszę pana. - Evaristo.
- Świetnie wyglądasz. - Dzięki.
Dobrze cię widzieć. I drogą Friditę.
Napijecie się czegoś?
- Kawusi? - Tak.
Poproszę americano bez cukru.
Ja dziękuję.
Czym mogę wam służyć?
Szczerze mówiąc, nie wiemy od czego zacząć, Peniche.
„Nieważne, jak ktoś zaczyna, ważne, jak kończy”.
Kto to powiedział?
Jak sobie przypomnę, dam wam znać. Co się stało?
Jeśli chodzi o mężczyznę o ksywce Elegante...
Dziękuję bardzo.
Prokuratura nie ma zastrzeżeń.
Ale co do zamieszek, do których doszło w jadalni...
To była tragedia.
Słyszeliśmy pana oświadczenie.
Okropny wywiad.
Wyjęli moje słowa z kontekstu.
Poza sprawą wywiadu,
mamy kilka pytań o zaginionych więźniów.
- Na przykład o pana René Santana. - Frida.
Frida, wiesz, że René nie zaginął.
Zginął podczas zamieszek.
Ale nikt nie widział ciała.
A co z Focą i Amerykanami?
Wszystko mogę wyjaśnić.
Podczas wywiadu powiedział pan, że zginęły tylko dwie osoby.
Oczywiście. To dziennikarze. Nie można im ufać.
Co z postrzelonym więźniem, Dantem Pardo?
Jakim cudem więźniowie mieli broń?
Posłuchajcie. Róbcie, co do was należy.
Ale powiem wam jedno.
Nie znajdziecie niczego, co by nie było zgłoszone wcześniej.
Ale kim jestem ja, by wam mówić, co macie robić?
W porządku. Chciałem panu doręczyć to osobiście.
To zezwolenie od prokuratora generalnego.
Mamy pozwolenie na wywiady i napisanie raportu.
Oczekujemy pełnej współpracy ze strony pańskiego biura.
Czujcie się jak w domu.
Możecie prosić o wszystko, czego wam trzeba.
Evaristo, drzwi zakładu stoją dla ciebie otworem.
Bardzo panu dziękuję.
Dziękuję. Dzięki.
Wyślę wam e-maila.
Kurwa.
- Przestań dzwonić. - Potrzebuję pomocy.
Porfirio i jego żona nie żyją. Nie wiem, gdzie jest mój syn.
Przykro mi.
Co się stało na farmie? Czemu do mnie strzelaliście?
Zmiana planów. Lepiej o to nie pytaj.
Nie. Jack.
Kurwa. Kurwa mać.
Ani razu się nie poddałem.
- Ani razu. - Tak.
Z całym szacunkiem dla Cumbiasa...
Hej.
W porządku.
Spoczywaj w pokoju.
- Zdrowie. - Z Bogiem.
- Za Cumbiasa. - To część pracy.
Całe moje życie tak wygląda.
Weźmy na przykład Kiko. Jego ojciec
zbudował pewnego dnia wielką szafę. Istną ślicznotę.
Oczywiście,
zrobiliśmy w niej podwójne dno i próbowaliśmy w niej uciec.
Tak. Tata mi o tym mówił. Ta szafa wciąż u niego stoi.
Tak. Ale was złapali, nie?
No pewnie.
Byliśmy głupimi gówniarzami.
Chodź nie tak głupimi jak wy.
- E tam. - Mówi o tobie, Bocinas.
- Wyjdźcie. - No dobra.
Wynocha. Muszę to odebrać.
Dalej. Wychodź, debilu.
Popatrzmy.
- Odczep się. - Ty też spadaj.
Co? Czemu ja?
Ja pierdolę, odpuść. To ważna sprawa.
- Chodź tu. - Zmieniłeś zdanie?
Zostaw to gówno tutaj.
Dobry towar, szefie. Smacznego.
Czego kurwa chcesz?
Czym jest życie,
jak nie wiecznym pasmem niespodzianek?
Jednego dnia ma się wszystko, a następnego...
jesteś niczym.
Tylko po to dzwonisz?
Co za kicz.
Nie jesteś od nas lepszy.
Prawda?
Nie, ja...
przeglądałem zdjęcia. Dobrze jest pamiętać.
Wszystkie zniszczone życia.
Na przykład to. Pamiętasz?
René.
Biedaczek.
Wykonywał tylko rozkazy, nie?
A tak przy okazji. Farma?
Nic z niej nie zostało.
Ale mam dobre wieści.
Moja Linda jest w domu. Bezpieczna.
Skąd wiedziałeś, że ją przewozimy?
Jak wy mówicie? Pajarito?
Przekaż ptaszkowi, by uważał.
Bo ja mam broń, koleżko.
I co ty na to?
Chwileczkę.
- Morris. - To ja. Proszę wybaczyć telefon...
Witaj, kolego.
Jak się masz? Właśnie rozmawiam z twoim przyjacielem.
Lubisz zbiegi okoliczności? To on.
Znasz go. Codziennie go widzisz w więzieniu.
Pogadacie?
Powiedz coś, amigo.
Kurczę. Rozłączył się.
No cóż.
Nieważne.
Na pewno wkrótce go zobaczysz.
Wkrótce ci zetrę ten uśmieszek z twarzy,
jebana zagraniczna klucho.
Ależ się boję.
Grozisz mi po hiszpańsku, co? Brzmi bardzo groźnie.
Muszę kończyć.
Pa, przyjacielu.
Co możesz powiedzieć o zamieszkach w jadalni?
To była zwykła burda.
Co zaczęło bójkę?
Nie wiem, doktorko.
Nagle wszyscy zaczęli się lać.
Nie wiem, kto zaczął.
Nikolai...
czy to wy zaczęliście bójkę?
Gówno prawda.
Oni rzucali jedzeniem i nas obrażali.
Prowokowali nas.
Wiesz?
Ich zapytaj.
Gdzie jest Jeremy?
Oglądaliśmy mecz, a te chuje nagle dostały szału.
Wyjęli noże i zaczęli robić...
Musieliśmy się bronić. To wszystko.
Ale słyszałem, że...
Ten cały Jeremy... ktoś go kropnął.
- Wy go zabiliście? - Co?
Wy go zabiliście?
Nie. Ten drań zabił jednego z naszych.
Wie pani o tym.
Słyszała pani gorsze rzeczy.
Niestety tak.
No właśnie.
Nie może pani mnie winić.
Doktorko.
Gdybyśmy my go zabili...
już byśmy nie żyli.
Chcę dokładnie wiedzieć, co zaszło.
Przecież mówię.
Tylko się broniliśmy. Oni dostali szału.
To chyba ten ich kolor skóry.
Mama by ich nazwała niedopieczonymi.
Gdy dostaliśmy sygnał, że to kod czerwony,
pobiegłem szybko do stołówki.
Opuściłeś stanowisko?
Według protokołu, podczas alarmu...
gdy ogłaszają kod czerwony,
wszyscy mają się szybko udać
na miejsce zamieszek. Tak jak wtedy.
Kiedy powiadomiliście naczelnika?
Cóż...
Przyznam szczerze, że nie posiadam takiej informacji.
Kiedy ostatnio widziałeś René Santanę?
Tego się nie spodziewałem.
Nie pamiętam.
Kiedy to było...? Jakoś... w tygodniu.
- Zeszłym tygodniu? - Nie.
Chyba tak. Tak sądzę.
Tak.
Bardzo rzadko go widywaliśmy.
Okej, Marco.
To wszystko.
- Naprawdę? - Tak.
- Na pewno? - Tak.
Do zobaczenia.
Ktoś nas zdradził, druhu.
Co miałem zrobić?
Powinieneś był to przewidzieć.
Jesteś żółtodziobem?
Nawet zabili jednego z twoich.
Jebany Cumbias poległ na farmie.
Trochę szacunku. Nie bądź chujem.
A co z moją cholerną farmą?
Gówno z niej zostało, draniu.
Ten rachunek też musimy wyrównać,
cholerny Tavaresie.
Jeśli z tego wyjdziemy.
Spokojnie, druhu.
- Wszystko gra. - Gra?
Nie. Rozmawiali już z tobą? Przesłuchiwali cię?
Mamy na głowie audyt, chuju. Robią śledztwo.
Cholerna Frida poszła do prokuratury. Wszystko wymknęło się
spod kontroli. Jak mam być spokojny.
Już dawno trzeba się było zająć tą panienką.
Gdy jeszcze mogłeś, draniu.
Teraz doszedł jej kumpel i mamy przesrane.
Dlatego mówiłem: „jeśli z tego wyjdziemy”.
Spierdoliłeś sprawę.
My spierdoliliśmy sprawę.
Pewnie teraz wszyscy kablują, ile wlezie.
Nie obrażaj nas.
Gang Tavaresa nie kabluje.
Nikt nie wie nic o Santanie.
Co najwyżej myślą, że był chory.
Gringos dostali to, na co zasługują.
Dodasz Cumbiasa do ofiar zamieszek, a...
Kogo obchodzi ten debil, Foca?
Nikt go nie lubił.
Gruby debil miał chłopaka, nieprawdaż?
Jak się nazywał?
Chyba Peniche?
To było dobre.
Cieszę się, że nic ci nie jest. Martwiłam się.
- Słyszeliśmy... - To tylko draśnięcie. To wszystko.
Kula przeszła na wylot.
Ale jestem tu.
Myślałem o tobie.
- Czemu? - Myślałem, że wolałbym siedzieć tutaj
i odpowiadać na dziwne pytania,
niż leżeć znieczulony przy gliniarzu.
Nie wiem, jak ci to powiedzieć...
Mam złe wieści.
Nie wiem, czy słyszałeś o twoim prawniku.
Tak.
Ktoś zamordował jego i jego żonę...
a dziecko zaginęło.
Przyjaźniliście się?
Trochę.
To był mój sąsiad z dzieciństwa.
Tak mi przykro.
To bardzo smutna historia.
- Ich syn zaginął... - Nie byli jego rodzicami.
Tylko opiekunami.
Będziesz potrzebował adwokata.
Możemy do kogoś zadzwonić?
Jeszcze o tym nie myślałem.
Dobrze się czujesz?
- Tak. - Zaczekaj.
Dante...
Możesz mi zaufać.
Będzie dobrze.
Frida?
Wszystko dobrze?
Na razie. Wypisz mnie, dobra?
Nie bądź leniwa, sama to zrób.
Przypilnuj wszystkiego.
Chodźmy.
Patrz.
Lupita.
- Cześć. - Jak się masz?
Niezbyt dobrze.
Oczywiście.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Jak moja ciotka?
- Bardzo smutna, jak my wszyscy. - Usiądź.
Usiądź, proszę. Usiądź.
Cóż...
To istna tragedia.
W końcu wyleczyli mu żołądek, a teraz coś takiego.
Musisz być silna.
Jestem wściekła, Azucena.
Chcę cię prosić o przysługę.
Poproś swojego męża...
by się ze mną zobaczył.
Nie, Lupita. Nie mogę.
To niemożliwe.
Ta rodzina nie może przelewać więcej krwi.
Zostaw to.
Nie wiesz, co robił René.
Nie narażaj siebie ani swoich dzieci.
Mariano i ja zawsze będziemy przy tobie.
Będziemy cię wspierać.
We wszystkim.
- Już. - Musisz
nauczyć się z tym żyć.
Dziękuję, kuzynko.
- Odwdzięczę się. - Nie.
Nigdy nie służyliśmy tylko sobie.
Nie. Ty tylko... skup się na dzieciach.
I nie rób niczego głupiego.
Nie pozwolimy na to.
Wszystko jasne?
- Odprowadź ją. - Dobrze.
Chodźmy.
Nie martw się już.
- Chodź. - Nie martw się.
Niech Bóg cię błogosławi.
Chodźmy.
Biedactwo.
Załatwione.
Na szczęście. Jeden problem mniej.
Co masz na sobie?
Naprawdę?
Wyślij mi zdjęcie.
No dawaj.
Okej. Jedno za jedno.
Jasne. Poczekam.
Santito?
Zrób sobie zdjęcie.
Tylko bez twarzy, draniu.
Przesrane.
- Nie gap się. - Gangsterzy.
Przesrane.
Macie wszyscy przesrane.
- Co jest, pedale? - Przestań, idioto. Spadaj.
- Pracujesz, co? - Przestań, cioto.
Co? Cioto? Kto jest ciotą?
Co się tak stroszysz? Tylko chcę pogadać. Co, kurwa?
Tylko porozmawiamy. Chodź.
- Czego chcesz? - Chodź tu.
- Porozmawiamy sobie. - Gdzie?
W ciemnym kącie.
Podobno jesteś smutny, bo twój chłopak zniknął.
Wiem, jak cię pocieszyć.
- Chodź tu, chłopaczku. - Nie.
Spokojnie. Rób swoje. No dajesz.
Ale bez zębów.
Dajesz, proszę.
- Dobrze, ale mnie nie nagrywaj. - Nie nagram cię.
Chcę ci tylko pokazać zdjęcie.
Boże, nie.
- Nie. - Popatrz na niego. Popatrz.
Jeśli nie chcesz do niego dołączyć, nie zadawaj głupich pytań.
Nie zadawaj głupich pytań, a damy ci rozkwitnąć.
Jasne? Prześlę ci je później.
Dosyć. Już dosyć.
- Chcesz fajkę? - Dosyć. Spierdalaj, gnoju.
„Dosyć”.
Co się stało, do cholery?
Co jest, twardzielko?
No co? Widzieliście, jak biegł?
Masz, cioto. Zapomniałeś tego.
Dożyłem takiego momentu,
że nie ufam nawet swojemu cieniowi.
Mieliśmy plan,
odpowiednie wsparcie,
dobrą ekipę.
Broń, wozy, wszystko.
I zawaliliśmy.
Bo na jedną rzecz nie miałem wpływu.
Na plotkujące krety.
Jebany kret myślał, że jest ode mnie mądrzejszy.
Ale prawda wyjdzie na jaw.
A wtedy urządzę imprezę z głową kreta na srebrnej tacy.
Ojcze chrzestny.
Cholera.
Chodź tutaj.
- Co się stało? - Chodź tu.
Rozmawiałem...
Nie, czekaj. Tutaj.
Rozmawiałem z Florentino.
- Dobrze. - Aha.
- Będzie rozsądny? - Tak. Pogadaliśmy sobie.
Trochę go poczochrałem.
Mało się nie zmoczył.
Ale nie wiem. Jakoś przy nim się... zawahałem.
Wahanie to trucizna, synku.
Niezwykle toksyczna.
Nigdy się nie wahaj.
Nieważne, o kogo chodzi.
Zrozumiałem.
Nie sądziłem, że to będzie tak delikatna sprawa.
Myślałem, że Peniche jest mniej cyniczny.
Dobrze odegrał rolę.
Bóg wie, co się za tym kryje.
Słuchaj, a robisz coś teraz?
Wracam do domu. Łóżeczko mnie wzywa.
Myślałem, że moglibyśmy wyjść gdzieś razem.
To chyba nie jest dobry pomysł.
Tak, ale czasem...
Tęsknię za tobą, Frida.
Frida...
Posłuchaj, ja też czasem za tobą tęsknię, ale... między nami koniec.
I to od dawna.
Może moglibyśmy... nie wiem, odbudować naszą relację.
Gdy byliśmy razem, wszystko się układało.
Nie, to niemożliwe.
Nasza relacja była dla mnie bardzo ważna,
ale też była bardzo intensywna.
Chcę tylko... by to była przeszłość i nic więcej.
- Okej. - Tak jak powinna.
Nie zrozum mnie źle.
Naprawdę cię podziwiam jako osobę i jako profesjonalistę.
Dlatego poprosiłam cię o pomoc.
Tak mi tylko przyszło to do głowy, ale to był zły pomysł.
- Wybacz mi. - Nie mam czego wybaczać.
Nic się nie stało.
Ale dobrze, że to wyjaśniliśmy.
Tak, rozumiem.
- Dobranoc. - Tak.
Pomogę panu. Proszę.
- Dzięki. - Czemu nie wraca pan do domu?
Nie masz nawet pojęcia.
Rox.
- Żona wyrzuciła mnie z domu. - Niemożliwe.
- Co pan zrobił? - Nic.
Przyrzekam, że nic nie zrobiłem, Roxana.
- Nic. - Nie wierzę.
Miałem zameldować się w motelu, ale po co?
Nie chcę męczyć... Moje rancho jest absolutnie zniszczone.
Nic z niego nie zostało.
Może pan zatrzymać się u nas.
- Mamy wolny pokój. - Nie, Roxana, ale dziękuję.
To biuro...
To jest mój drugi dom.
W tej chwili jedyny, jaki mam.
W tej kwestii ma pan rację.
W czym jeszcze mogę panu pomóc?
W niczym, Rox.
Rox, co ja bym bez ciebie zrobił?
Nic.
Byłby tu straszny burdel.
O rany.
O rany, ledwo pan chodzi.
Wcale nie.
- A te puste butelki to... - Nie ja. Nic mi nie jest.
Przysięgam.
Cholerna Susana.
Nie przełączaj... Jeśli zadzwoni, każ jej iść do diabła.
Jakoś panu nie wierzę. Niech pan zaczeka.
Proszę pana...
Przepraszam, że pytam, ale bardzo się martwię.
- Czym? - Tym całym dochodzeniem.
Myśli pan, że się źle skończy?
Nie. Czekaj.
Przecież mnie znasz.
Wiesz, że nie pozwolę, by ktokolwiek zniszczył nasze życie.
Frida.
- Witaj, Florentino. Sekundę. - Hej.
- Tak? - Ja...
- Co? - Musisz mnie przesłuchać.
Muszę zostawić dokumenty u naczelnika. Za godzinę w moim biurze.
- Godzinę? - Tak.
- Dobrze. - Może być?
- Przyjdę za godzinę. - Tak.
Witaj, Marcial.
- Czego chcesz? - Porozmawiać z Peniche.
To ważne.
To już wszystko, co wiem.
Bardzo dobrze.
Chcę poprosić panią o przysługę.
Sprawa osobista.
Myśli pani, że mogę prosić o przepustkę?
Mój syn wkrótce się urodzi.
To trudny okres, ale...
Postaram się.
- Dobrze się zachowuję. Zasłużyłem, tak? - Tak.
- Zgadzam się. - Nie miałem żadnych problemów.
Wykonywałem swoją pracę.
- Tak. - Wie pani...
Moja żona mnie potrzebuje.
Ma za sobą trudną ciążę.
Obiecuję, że się tym zajmę.
- Niech pani zrobi, co może. - Oczywiście.
Ventura.
- Tak? - Niech pani zrobi, co może.
Oczywiście. Jasne.
- Przyprowadzisz Florentina? - Oczywiście.
Proszę pamiętać.
Pani wybaczy.
- Do widzenia. - Idź.
Proszę pana? Przyszli Marcial i Dante.
- Wpuść ich. - Proszę wejść.
O co chodzi, Marcial?
Chciał pana widzieć.
Groził, że złoży na mnie skargę inspektorom, jeśli tu nie przyjdzie.
Co mam zrobić?
Zostaw nas.
Jeśli chcesz mi grozić lub mnie szantażować, to nic z tego.
To była tylko wymówka, by z panem porozmawiać.
Dobrze. Jesteś tu. O co chodzi?
Muszę wyjść. Tylko na 24 godziny.
Przyrzekam, że wrócę.
Dostałeś kulkę w łeb?
Myślisz, że to jakiś klub golfowy?
To sprawa rodzinna.
Rozumiesz, jak bardzo ryzykujesz?
Tak. Ale też wiem, że pan wie, że jestem użyteczny.
Marcial!
Odprowadź go na dziedziniec.
Idziemy.
Florentino. Ruszaj dupę, chuju.
Masz przesłuchanie.
Kurwa mać.
Ja pierdolę.
Kod czerwony. Chodzi o Florentino.
Napisy: Joanna Kaniewska